Bijna iedereen houdt ervan om naar andere mensen te kijken. 'De ander' kan ons eindeloos fascineren. Vooral vanaf een afstandje. Onbespied bespieden is het fijnst; wanneer je iemand bekijkt en er, als vanzelf, je eigen verhaal bij fantaseert.

Een portret maken is voor mij, behalve een prettig excuus om schaamteloos lang naar iemand te turen, ook een zoektocht. Ik wil mensen zo schilderen dat ze niet alleen herkenbaar zijn voor wie diegene persoonlijk kent, maar ook, op een andere manier, herkenbaar voor wie diegene niet kent. Mijn zoektocht bij het maken van een portret is er een naar waarachtigheid en rijkdom. Het is steeds een poging om de persoon te laten zien als vertrekpunt van oneindig veel mogelijke verhalen.

Voor mij is een portret geslaagd als het boeiend genoeg blijkt voor mensen om er bij stil te blijven staan, langer te kijken, er een verhaal bij te fantaseren. En hopelijk zijn die verhalen voor iedere kijker anders.

Athmer (Kopenhagen, 1968) is autodidact. Hij volgde lessen bij Cas Waterman, Norman Perryman en Henk Huig, en maakt deel uit van kunstschildersgroep Veronese.