Iedereen houdt van mensen kijken. 'De ander' kan ons eindeloos fascineren. Onbespied bespieden is het fijnst; wanneer je zomaar iemand, die langs loopt voor het terras, even met je ogen volgt, en er je eigen verhaal bij bedenkt.

Een portret schilderen is voor mij, behalve een prettig excuus om lang naar iemand te mogen turen, ook een zoektocht naar het unieke, het eigene van elk mens dat tòch iedereen herkent. Mijn streven is eigenlijk om mensen zo te schilderen dat ze niet alleen herkenbaar zijn voor wie ze persoonlijk kent, maar ook voor wie ze niet kent.

Zodat hun portret de passant wordt, tussen alle anderen die voorbijkomen langs het terras, waar je even aan blijft haken. Zonder dat je hoeft te weten waarom. 

 

Athmer (Kopenhagen, 1968) is autodidact. Hij volgde lessen bij Cas Waterman, Norman Perryman en Henk Huig, en maakt deel uit van kunstschildersgroep Veronese.